کبری نارکی نژاد مدرس حوزه و دانشگاهشاعر و نویسنده مشاور ارشد خانواده و تربیت دینی کودک مولف مجموعه های شعر و کتاب های :_آوای شعله_آدم خوب قصه ی دلتنگی ِ من_هفت خط از خستگی_به حباب خیال تکیه نکن و... _کتاب های شعر و داستان های کودکانه با محوریت نیاز روز جامعهایمیل:Shoelesoukhte@yahoo.com Adblock test...

بی انتهاست راه موریانه ها و گهی بی فرجام چه بسا زیر ضربه های بی رحمانه و عطشناک بی خبران دریچه ی امیدی بسته نگاهی خاموش وانتظاری به بن بست برسد گهی در چشمان پر ازغفلت آدمیان تلاشی تکرار میشود از م

کمی سکوت لازم است تا دردها و بی خوابی هایت را تصور کنم وقتی اینگونه شود ،آرامش از دایره ی وجودم بیرون میخزد تو اصلا خیال نکن در روزمرگی هایم گم شده ای و سایه ی دردهایت بر روح من کمرنگ شده. نه...اص

یکی یکی میروند به خوابی عمیق... ستاره ها را می گویم که هر کدامشان مدعی بخت من هستند. خسته و افسون از هر نگاه و گنگی که بر من اصابت کند ماه من...بر آی بر آی و من را بی نیاز از چشمک ستاره ها کن... نوشته از : کبری نارکی نژاد

نمی دانی برای اینکه دیگران متوجه نشوند چه با زحمت خودم را به اینجا رساندم آخر باید می آمدم وحرفهایم را به تو می گفتم وآنچه که تبدیل به بغضی شده را برایت می نوشتم باید می امدم ومی نوشتم گریه درونم را.

شب است و عجیب خیالت پرسه میزند حوالی لحظه هایم شبنم حضورت گل رؤیاهای هزاره ام را سیراب کرده و آبی ترین حقیقت را هر بار پلک زدن هایم اقرار می کند. اینجا ساعت به وقت تنهاییست. تنهایی و تمنای تو... تنهایی و درد نبودن تو اندکی تعجیل کن... قبل از آن که بازار « بده و بستان » ها گرم شود خبر داری که درد نبو...

آمدم بنویسم ولی هجوم خاطره هایت در سرم غوغایی به پا کردند من تسلیمم من حریف این همه خاطره نیستم... بیچاره و من... بیچاره من که تنها به تو دل بستم و تو از یاد بردی مرا نوشته از : کبری نارکی نژاد

معلم میگوید :خواستن را بخش کن! میگویم :خواستن تنها یک بخش است « دستان او » و سهم من تنها، ضربه های خطکش معلم است که دستانم را می بوسد... این رازی ابدی است میان دستان من و چشمان و تو... نوشته از: کبری نارکی نژاد

رد پای تو تزریق جان به رگ حیات من است. نخواه که رگ حیاتم بخشکد... خب؟ نوشته از: کبری نارکی نژاد

آنچه از من می بینی تنها صورتک وی است که رد گم میکند از حال یک آدم... یک آدم که روزهایش تنهایی را صدا می کشد شب هایش دلتنگی را بخش میکند و تو بی خبر از لحظه هایی هستی که درد را هجی میکند... نوشته از : کبری نارکی نژاد

در من چند زن نشسته اند. یکی چشمانش را بسته و رؤیای قدمهایت را می بافد یکی در گوشه ای از من نشسته و خیال حضورت را سبز می بافد آن یکی زن هم که فلسفه ی نبودنت را می بافد... و چون کلافی سر در گم به هم پی

حرف نویی برایم و بزن. حرفی و برا ترمیم دلی که پینه بست و خط خطی شد. هر خط برای پاک کردن خط سابق... حرفی برای صاف کردن و یکدست کردن پرزهای تنهایی حرفی برای التیام دردهای خموش شده ای که زیر خاکستر زمان نهان

برای رسیدن به تو، آسمان مرا پذیرا نیست. بالهایم و برای پرواز مبتلاست و. شاید به طمع گندمی در دام غرورم گرفتارشده. باید برگردم و با نگاه جستجوگرانه ام راهی را نگاه کنم که فقط نور رجاء روشنایش بوده و چر

برای نخواستن مننه تهدید کننه طعنه بزنو نه شمارش معکوس را شروع کنهمین قدر که بی تفاوت از لحظه هایم عبور کنی برای تمام شدنم کافیست... / نوشته از: کبری نارکی نژاد نوشته شده در &#158

سرک بکش به عمق خواسته های من  تا بدانی سطحی ترین نگاه تو اعجاز میکند &#16

 وقتی یک مرد به یک زن میگوید : مراقب خودت باش...  یعنی روی من حسابی باز نکن... من کنارت نخوا

در من چند زن نشسته اند. یکی چشمانش را بسته و رؤیای قدمهایت را می بافدیکی در گوشه ای از من نشسته و خیال حضورت را سبز می بافد آن یکی زن هم که فلسفه ی نبودنت را می بافد... و چون کلافی سر در گم به هم پیچ خورده اند و این وسط تمنای آمدنت برایم نمودی زیباست. نه... کمی دیگر که صبر کنم ، باران می بارد آفتابی...

در جستجوی ردپای تو أم. سوز سرمای زمستانی یادم میاورد کمی منتظر بمانم برف می بارد آری برف برف که ببارد قدمهایت از دور هم نمایان است. باید دست از زیر و رو کردن برگهای پائیزی بردارم. چقدر از من دور شده ای که نمی یابمت؟ خدا کند هنوز حوالی تنهایی های من قدم بزنی... خدا کند طنازی های رنگین کمان تورا از من...

اشک های مکتوبم اگر نتواند مسیر قدمهایت را آب و جارو کند ، باکی نیست... نهالستان امید من را که آبیاری میکند... نمیکند؟ فرا تر از آن... آتش دل سودا زده ام را که خموش میکند...نمیکند؟ اگر نمیدانی ، بدان... خنده های خیسم به شکوه اشک های ماندگارم حسادتی کند که بیا و ببین... آخر کم که نیست نگاهی که برقش را...

همیشه دلیل گریه ضعف آدما نیست. تو دلیل گریه های من را سالها مردانه جنگیدنم باور کناستقامت های بی حد و حصرم که حتی مجالی برای دخترانه هایم ندادم تا قدری صورتی بنگرند. شاید بی خبری... ولی علی الحساب این را از من بپذیر که به خودم جفا کردم به بغضی که در گلویم خانه کرده بود به اشک هایی که همیشه در چشمانم...